تاربام، گذرگاه سکون به قلم مریم دولتیاری
پارت صد و هجده :
کمند و محیا کنار پایم زانو زدند و وحشتزده به متینی خیره شدند که در آغوشم افتاده بود و با چشمانی از حدقه درآمده و حایر نفس نفس میزد و به خونی که روی دستهایش ریخته بود نگاه میکرد.
محیا ماتش برد و کمند بلند زیر گریه زد و با نزدیک شدن به متین گفت:
- وای نه، خدای من، خدای من... چی شد؟! کی شلیک کرد؟!
سرم را بلند کردم و همه جا را نگاه کردم و چشمم روی یک از پنجرههای ویلا قفل ماند. پن

لطفا صبر کنید...

اسرا
2حالانمیشدیکم دورمیشدی تانازیین شمانبینه ممنون عالیه مریم بانو